خدا می داند، ولی ...
آن روز که آخرین زنگ دنیا می خورد دیگر نه می شود تقلب کرد
و نه می شود سر شخصی را کلاه گذاشت
آن روز تازه می فهمیم دنیا با همه بزرگی اش از یک جلسه امتحان مدرسه هم کوچکتر بود!
... و آن روز تازه می فهمیم که زندگی عجب سوال سختی بود
سوالی که بیش از یکبار نمی توان به آن پاسخ داد
خدا کند آن روز که آخرین زنگ دنیا میخورد، روی تخته سیاه قیامت
اسم ما را در لیست خوب ها بنویسند
خدا کند حواسمان بوده باشد و زنگهای تفریح
آنقدر در حیاط نمانده باشیم که حیات را از یاد برده باشیم
خدا کند که دفتر زندگیمان را زیبا جلد کرده باشیم
و سعی ما بر این بوده باشد که نیکی ها و خوبی ها را در آن نقاشی کنیم
و بدانیم که دفتر دنیا چرک نویسی بیش نیست
چرا که ترسیم عشق حقیقی در دفتری دیگر است

میشود از ته نگاههای یک انسان فهمید . چشمها همه چیز را لو میدهند. حتی عشقی را که در دلت پنهان کرده ای . دوستی یک معامله نیست و این همان حقیقتی است که از یادها رفته است کسانی که از دوستی به سود و زیان آن می اندیشند سودی از دوستی نخواهند برد

دوست داشتن از عاشق بودن هم سخت تر است

دوستدار تو به سعادت تو می اندیشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو

دوستی بالاتر از عشق است . سعی کن تا کسی را در دوستی نیازموده ای عاشقش نشوی

ملاک دوستی به رنگ و قد و وزن و ناز و عشوه و ... نیست . معیار دوستی صداقتی است که دوستت در صندوقچه دلش ذخیره کرده است

و حرف آخر
دوستی تملک تو بر کسی یا چیزی نیست . دوستی مثل بوییدن یک سیب است ،
بدون آنکه به آن گازی بزنی و عشق گاز زدن سیب است ، یعنی که بخواهی آن را مال خود کنی

.اکثر ما آدم‌ها ، تکرار می‌کنم ، اکثرِ ما ، از نظرِ ساختاری دارای سه قسمت هستیم.

 یک قسمت بیرونی ما است. مثل یک شیر ، قوی ، با جذبه و شکست نا پذیر جلوه می‌کنیم. غافل از اینکه در درون ما

( همان قسمت دوم) روباهی دم تکان میدهد که ترسو تر از یک بچه آهو ، با کوچکترین ناملایمتِ زندگی‌ خیز بر می‌‌دارد و دست و پایش را گم می‌کند.

قسمت سوم یک ضایعه کوچک در مغز ما است که بارز‌ترین عملکردش هنگام سخن گفتن ماست و به دو گونه عمل می‌کند.

زمانی‌ که به وضوح حق با دیگری است و یا جایی‌ که سخن در مورد مساله ای است که ما هیچ گونه ، هیچ گونه اطلاعی از آن نداریم ، این ضایعه به ما فرمان سخنوری‌های آنچنانی‌ میدهد ، مبادا مردم فکر کنند ما لال هستیم.

 زمانی‌ دیگر هنگامی است که کسی‌ یا کسانی‌ دارند حقِ ما را پایمال میکنند و مکان ، مکانِ اعتراض و لحظه ، لحظه ی عصیان است که باز همان ضایعه به ما تشر میرود که " بنشین سر جات ، انقدر ز‌ر نزن "

ما دو راه بیشتر نداریم... یا باید با این چند گانگی تا آخرِ عمر زندگی‌ کنیم ... یا تغییری در خودمان بدهیم ... که البته هر دو مشکل است

( من رو ببخشید ، امروز از اون روزهایی بود که باید یک تلنگر به خودم و بعضی‌ از آدم‌ها میزدم ...

 با اینکه یکی‌؛ چند بار در گوشم گفت ، بنشین سر جات ، ز‌ر نزن )

دستمال کاغذی به اشک گفت:
قطره قطره ات طلاست
یک کم از طلای خود حراج میکنی؟
عاشقم با من ازدواج میکنی؟
اشک گفت:
ازدواج اشک و دستمال کاغذی؟
تو چقدر ساده ای! خوش خیال کاغذی
توی ازدواج ما تو مچاله میشوی
چرک میشوی و تکه ای زباله میشوی
پس برو و بی خیال باش...
عاشقی کجاست؟
تو فقط دستمال باش!

* * *

دستمال کاغذی دلش شکست
گوشه ای کنار جعبه اش نشست
گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد
در تن سفید و نازکش دوید
خون درد
آخرش دستمال کاغذی مچاله شد
مثل تکه ای زباله شد
او، ولی شبیه دیگران نشد
چرک و زشت مثل دیگران نشد
رفت اگر چه توی سطل آشغال
پاک بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمالهای کاغذی فرق داشت
چونکه در میان قلب خود
دانه های اشک داشت...